calendar

นาน ๆ อัพทีนะคะ
แม่...อยู่หนาย
เหมือนเดิม
เรื่องกินอีกแล้ว
ผู้มาเยือน
มดกัด
อิ่มทิพย์???
หาดทุ่งวัวแล่น
ต้นคูนต้นนี้สองขวบแล้วครับ
กลับมาแว้ว...
คิดถึง....กรุงเทพ
เที่ยวๆๆ
ปกติ..ปกติ..
สบาย สบาย
อยากลาออกจากความเป็นแม่...
ปะป๋ากลับมาแว้ว.....
วันที่ 9
วันที่ 8
วันที่ 6
วันที่ 5
วันที่ 4
วันที่ 2
วันที่ 1
ปะป๋าไปอบรม
บ่นไปเรื่อยตามประสาแม่ขี้บ่น
เรื่อยเปื่อย
เหนื่อย...เครียด...
ตัวนำโชค
เบื่อ ๆ อยาก ๆ
ต้นคูนลูกพ่อ
ขึ้นโต๊ะ
หลายเรื่อง
สู้เพื่อแม่....ก้าวร้าว
จักรยานคันใหม่
โทรศัพท์เสีย ... มือถือล่ม
ไปตัดผมกัน
หนีลูกไปดูโจรสลัด..รถพัง
เรื่องยาวๆๆๆๆ
เมาชาเขียว
น้องช่อ
เด็กชายเมืองปาย
หมูปาล์ม



วันที่ 5

วันที่ 5 ที่ปะป๋าไม่อยู่บ้าน
เมื่อกี้โทรไปหายังอบรมไม่เสร็จ
ปะป๋าบอกว่าเข้มข้นมาก ๆ กับการอบรมครั้งนี้
กว่าจะเสร็จแต่ละวันก็สามสี่ทุ่ม
เสร็จแล้วก็ต้องกลับมาทำสรุปอีก
ปะป๋าว่าดีเหมือนกัน
จะได้ไม่ว่างให้คิดถึง


วันนี้แม่ต้องไปงานแต่งงานของเพื่อนที่ทำงาน
ก็เลยตั้งใจว่าจะเลยไปทำผมซะหน่อย
ไปทำร้านประจำในเมือง
พี่เขาทำดี ทำเล็บด้วย
ไปทีไรเจอเล็บขบทุกที
คุยกันถึงเรื่องลูก

พี่เขาก็เลยแนะนำว่า
เลี้ยงให้เป็นเพื่อน ให้รู้สึกสนุก
ตัวเขาเองยอมรับว่าเลี้ยงลูกผิด
ตอนนี้ลูกคนโตเป็นหนุ่มย้ายมาสามมหาลัยแล้ว
เหตุเพราะว่าไม่เคยให้ลูกต้องลำบาก
ไม่เคยขัดใจลูก ให้ลูกตลอด
พอลูกเจอความลำบากก็เลยรับไม่ได้


อย่าคิดว่าลูกจะเหนื่อย จะลำบาก
สอนให้ลูกรู้จักกับความผิดหวัง และลำบาก
การจะได้อะไรมาจะต้องพยายาม
ไม่ใช่ได้มาง่าย ๆ จะไม่รู้คุณค่า
เลี้ยงให้ลูกเป็นเพื่อน พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง


เฮ้อ! กว่าเราจะโตมาได้เนี่ย
พ่อแม่ลำบากมากแค่ไหนนะ
เมื่อก่อนไม่เคยรู้
แต่ตอนนี้รู้แล้วจ้า
อย่างที่โบราณเขาบอกว่า
เมื่อไหร่ที่เป็นพ่อคนแม่คนแล้วจะรู้สึก


กลับมาถึงบ้านบ่ายโมงนิด ๆ
ต้นคูนยังลัลลาอยู่
ย่าบอกว่าไม่ยอมกินอะไรเลย
ยาก็ไม่ยอมกิน
แม่จัดการเอาขนมคุ้กกี้ให้กิน
แล้วก็ให้กินยาเรียบร้อย
ซักพักเริ่มออกอาการงอแง
แม่พาเดินไปซื้อยาคูลท์ดีกว่า
ได้นมเปรี้ยวมา 1 ขวด
แล้วก็ไส้กรอก 2 ไม้ กินเรียบ
กลับมาถึงบ้านหลับสนิท

ตื่นมาประมาณหกโมงเย็น
แม่ทำข้าวต้มใส่ไข่ใส่ผัก
กินไปได้ประมาณ 10 คำ
นั่งดูโทมัสซักพัก
เทยาให้กินอีกรอบ
ต้นคูนกินยาง่าย ไม่ต้องจับกรอก
เทใส่ถ้วยแล้วส่งให้
ต้นคูนกระดกพรวดเดียวหมด
แถมมีการจะขอยาเพิ่มอีกด้วย

วันนี้รู้สึกดีกขึ้นกว่าเมื่อวาน
คงเป็นเพราะได้พูด ได้บ่น ได้เขียนออกไปบ้าง
แล้วก็เริ่มที่จะยอมรับในทุก ๆ สิ่ง
แล้วก็จะพยายามต่อไป
.......

ปล. ขอบคุณแม่ส้มนะคะที่แนะนำ
พี่ก็คิดนะคะว่าส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะพี่ไม่ได้เลี้ยงลูกเองตั้งแต่ต้น
ความผูกพันก็เลยน้อยไป  พอมาถึงตอนนี้เลยรู้ว่า
ไม่น่าเลย เสียดายเวลาช่วงแรก ๆ จัง
คงต้องพยายามศึกษาและยอมรับ
ที่สำคัญเรื่องอารมณ์ คงต้องพยายามทำใจให้นิ่ง ๆ
ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่แนะนำ
แก้ข่าวนิดนะคะ พี่ไม่ได้เป็นครูค่ะ ปะป๋าเป็นครูค่ะ
แต่พี่รับราชการค่ะ
^^


     Share

<< วันที่ 4วันที่ 6 >>

Posted on Sun 8 Jul 2007 21:19
 

Comments

Your post has litfed the level of debate
Leonardo   
Sat 8 Mar 2014 19:22 [1]
 

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh