calendar

ดื้อ
ตัวรุม ๆ
หัวเจาะ
ปะป๋า...
ต้มข่าไก่...สามแผ่นร้อย
แมะ แมะ แมะ...
มะม่วงเบา..เกี้ยมอี๋น้ำ
แม่ครัวมือใหม่
ไข่น้ำ...ต้มส้มปลาทู..อร่อย
no title
ไปนอนหาดใหญ่
โดนซ้อม
ผมโตแล้วครับ
ติดพ่อ ติดแม่
บททดสอบความเป็นพ่อแม่
ขอบคุณทุก ๆ ความห่วงใย กำลังใจ สิ่งดี ๆ และรอยยิ้มค่ะ
เงินแค่ 10 บาทก็ซื้อปาฏิหารย์ได้
ปล่อยให้หิวซะให้เข็ดเจ้าตัวแสบเอ๋ย
ไม่เครียดค่ะไม่เครียด
ไปหาหมอกันดีกว่า
สับสน
กลัวลูกไม่รัก แต่ไม่รักลูก
เรื่องราวมากมาย...
พ่อแม่มือใหม่
วุ่นวายแต่ก็สบายดี
ต้นคูนมาแว้ว...
สู้เพื่อลูก....
หม่ำ พ่อ ว่าว ปุย
อาหารของต้นคูน
รายงานตัว...กับค่าคุ้มครอง
เห็นแก่ตัวให้น้อยลง
บ๊ายบาย...ป่าไร่
ปะป๋าไปถ่ายรูป
ร้อนจนหมาป่วย
จับจ่ายซื้อของ
ส่งการบ้าน Tag ค่ะ .....
ปลูกแก้วมังกร
ศุกร์แห่งชาติ...
ย้าย ย้าย ย้าย
น้องช่อ
เด็กชายเมืองปาย
หมูปาล์ม



ไปหาหมอกันดีกว่า

เหตุการณ์ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
เมื่อวานต้นคูนไม่กินอะไรเลย
กินแต่นมกับและขนมฮานามินิดหน่อย
แม่คุยกับพ่อในตอนเช้า
ว่าเราจะเอายังไงกันดี
ปะป๋าบอกว่าส่งกลับไปเถอะ
แม่บอกว่างั้นถือซะว่าเราพาลูกมาเที่ยวตอนปิดเทอมแล้วกัน
ครบเดือนแล้วค่อยพากลับไปให้ป้า
แม่บอกว่างั้นเดียววันนี้แม่ลางานครึ่งวัน
ลองพาลูกไปหาดใหญ่ไปกินฟูจิกัน
ถ้าลูกกินแสดงว่าแม่ทำกับข้าวไม่อร่อย
ปะป๋าตกลง
ปะป๋าบอกว่าถ้าบ้านป้าอยู่ใกล้ ๆ แค่ขับรถชั่วโมงเดียวถึงก็ดีสิ
ปะป๋าจะลองพาต้นคูนกลับไปแล้วถ้าต้นคูนกินข้าวที่ป้าป้อน
ก็แสดงว่าทุกอย่างถูกต้อง
ตอนสายป้าโทรมาหาถามว่าเอายังไง
แม่บอกว่าคิดซะว่าพาหลานมาเที่ยวเดือนนึงนะ
เดี๋ยวครบเดือนจะเอาไปส่ง
ป้าน้ำเสียงดีใจบอกว่าเออก็ดี
ป้าเล่าว่าทุก ๆ คนที่นั่นฝันว่าต้นคูนกลับมาอยู่ด้วย
ทั้งยาย พี่บุ๋ม แล้วก็ป้า โดยมิได้นัดหมาย
ที่สำคัญป้าฝันว่า ยาย(แม่ของแม่ที่เสียไปแล้ว)
มานั่งร้องไห้ที่บ้าน
แม่ว่าไม่มีอะไรหรอกเจ๊ก็ เดี๋ยวหนูก็พามันกลับไปแล้ว

ไปหาหมอกันดีกว่า

 

ตอนเที่ยงปะป๋าไปรับแม่ที่ทำงานพร้อมต้นคูน
ปะป๋าเล่าว่าตอนที่ลูกหลับ ปะป๋าหาข้อมูลจากเน็ต
เรื่องความเครียดของเด็ก
การไม่กินข้าวเป็นความเครียดที่เด็กแสดงออกอย่างหนึ่ง
ปะป๋าบอกว่าเราจะไปหาหมอกันที่ รพ.กรุงเทพหาดใหญ๋
ปะป๋าโทรไปปรึกษามาเรียบร้อยแล้ว
คุณหมอบอกว่าให้ลองพาน้องมาหาหมอดูก่อน

พวกเราได้คุยกับคุณหมอผู้หญิงที่ปะป๋าโทรมาคุยด้วยเมื่อเช้า
ปะป๋าเปิดเว็บของโรงพยาบาลแล้วเลือกหมอคนนี้ บอกว่าหน้าตาใจดี น่ารัก
คุณหมอแนะนำเราหลายอย่างที่ทำให้เข้าใจอะไรได้มากขึ้น
ที่สำคัญสบายใจขึ้น และช่วยทำให้เราตัดสินใจได้ง่ายขึ้นว่าจะทำอย่างไรต่อไป
เราเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณหมอฟัง

ไปหาหมอกันดีกว่า

 

เรื่องแรกต้นคูนไม่กินข้าว
คุณหมอบอกว่าเด็กต้องใช้เวลาปรับตัวเป็นเดือน
ประกอบกับวัยของเด็กทำให้เด็กไม่ทานข้าว ห่วงเล่น สนใจสิ่งต่าง ๆ รอบตัว

คุณหมอบอกว่าให้ลืมตอนที่อยู่กับป้าไปได้เลย
ไม่ต้องเอามาเปรียบเทียบกับตอนนี้
เด็กวัยนี้เป็นวัยที่ไม่ค่อยกินอาหารอยู่แล้ว เขาจะห่วงเล่น
อย่าเอาปริมาณอาหารมาเป็นตัวกำหนดว่าลูกกินได้หรือไม่
คุณหมอถามถึงอาหารที่ทำให้ลูกกิน
และแนะนำว่าวัยนี้ควรกินข้าวสวยได้แล้วแม้ว่าฟันกรามจะยังขึ้นไม่ครบ
และควรให้กินพร้อมพ่อแม่บนโต๊ะ
หาจานกับช้อนให้เด็กและให้เขาตักกินเอง
ปล่อยให้เลอะเทอะไป ไม่ต้องสนใจ
แม่ถามว่าสารอาหารที่เขาได้รับก็จะขาดไปสิคะ
คุณหมอบอกว่าค่ะ แต่เขาจะได้แคลเซียมจากนม
มันเป็นช่วงวัยของเขา ไม่ต้องกังวล

อาจจะเป็นพวกผักชุบแป้งโกกิแล้วให้เด็กหยิบกินเอง

 

ไปหาหมอกันดีกว่า


เรื่องการพูด
หมอถามว่าน้องพูดได้หรือยัง แม่บอกว่าคุยแบบอือ ๆ อา ๆ
คุณหมอถามว่าน้องดูทีวีบ่อยหรือไม่
แม่บอกว่าอยู่กับป้าก็เปิดทีวีไว้ดูเรื่อย ๆ เขาชอบดู
หมอแนะนำว่า เด็กวัยนี้ไม่ควรดูทีวีเลยแม้แต่นิดเดียว
เพราะจะทำให้เขาไม่พูด พูดช้า คือเด็กจะไม่มีอะไรในหัว
ทำให้เด็กไม่คิดที่จะพูด เพราะว่าทีวีมันพูดเสร็จแล้ว
แล้วก็เด็กผู้ชายจะพูดช้ากว่าผู้หญิง
ควรใช้หนังสือภาพ หรือภาพที่หัดอ่านก.ไก่ แขวนไว้ที่ฝาผนัง
แล้วให้พ่อแม่สอนอ่าน จะทำให้พูดได้เร็วขึ้น พัฒนาเร็วขึ้น
แม่ถามว่าแล้วแผ่นซีดีที่สอนอ่าน ก.ไก่ที่เป็นเพลงแล้วมีภาพ
รวมทั้งสื่อซีดีต่าง ๆ สำหรับเด็กล่ะคะ
คุณหมอบอกว่าทุกอย่างคะ งดหมด นิทานดีที่สุด
แล้วก็การพูดคุยกับพ่อแม่

หรือไม่ก็ดินสอสีให้ขีด ๆ ไปเลยค่ะ ไม่ต้องกังวล
ระหว่างนั้นต้นคูนเห็นภาพปลาก็จะชี้
คุณหมอพูดว่าปลา ๆ หลายครั้ง
แล้วแนะนำว่า เวลาที่น้องต้องการนมแล้วชี้ ๆ
พ่อแม่ก็จะรู้ใช่มั้ยคะ แต่อย่าเพิ่งหยิบให้
สอนให้น้องพูดว่า
”นม”
แล้วค่อยหยิบให้
พยายามทำแบบนี้ทุกครั้ง ที่เขาต้องการสื่ออะไรให้เรารู้

ไปหาหมอกันดีกว่า

 

เรื่องความก้าวร้าว
ปะป๋าถามเรื่องที่ลูกมีอาการขว้างปาของ หรืออาการแถก ร้องกับพื้น
หมอแนะนำว่า ต้องพยายามไม่สนใจ คือใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว
และเบี่ยงเบนประเด็น ที่สำคัญต้องใจแข็ง ไม่ใจอ่อนเวลาลูกร้องไห้
และต้องทำสม่ำเสมอทุกครั้งที่ลูกมีอาการ
ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม เช่น ในห้างสรรพสินค้า
พ่อแม่ต้องยอมอาย เพื่อเป็นการฝึกนิสัย
เด็กก็จะรู้ว่าเขาใช้วิธีการนี้เรียกร้องไม่ได้แล้ว

 

เรื่องสุดท้าย
แม่ถามว่าควรส่งลูกกลับไปอีกหรือไม่
แล้วค่อยรับกลัวมาตอนจะเข้าอนุบาล
คุณหมอแนะนำให้วางแผนให้ดีว่าจะให้ลูกเรียนที่ไหน
ถ้าจะเรียนที่นี่ก็ควรอยู่ที่นี่ ไม่ควรส่งกลับไปกลับมา
แต่ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พ่อแม่ควรเลี้ยงน้องเองดีกว่า
คุณหมอถามว่าลูกคนแรกใช่มั้ยคะ
แล้วไม่เคยเลี้ยงลูกเลยใช่มั้ยคะ
ใช่ค่ะ พ่อแม่มือใหม่  ไม่ต้องกังวลนะคะ
แม่ถามว่าแล้วน้ำหนักตัว สุขภาพเขาล่ะคะ
คุณหมอบอกว่าน้องน้ำหนักเกินมาหนึ่งกิโลแล้วค่ะ
(ชั่งที่ รพ.
12.7 กก. ลดไป 3 ขีด)
พัฒนาการทุกอย่างดีมาก ฉลาด
ระหว่างนั้นต้นคูนหิวนม ก็เปิดกระเป๋าหยิบนมกล่อง
แล้วก็ขวดนมเปล่าขึ้นมาเปิดฝาทำทาเทนมใส่ขวดเอง
คุณหมอบอกว่าน้องฉลาด รู้เรื่องดีมาก
ระหว่างนั้นหมอก็พูดกับน้องว่าเทนมใช่มั้ยครับ
ต้นคูนก็อือ ๆ อา ๆ ไปตามเรื่อง
หมอบอกว่าต้องพูดบ่อย ๆ ซ้ำ ๆ และสม่ำเสมอ
คุณหมอบอกว่าคราวหน้าถ้ามีปัญหาโทรมาก็ได้
เพราะเห็นว่าเราอยู่ปัตตานี เดินทางมาไกล
เสร็จภารกิจเสียตังค์ไป
350 
บาท
เป็นเงินที่แม่คิดว่ามันคุ้มมาก ๆ เลยสำหรับวันนี้

ไปหาหมอกันดีกว่า

ออกจาก รพ. เราไปกินฟูจิกัน
แม่สั่งไข่ตุ๋น ไข่หวานย่าง ข้าวผัด
แต่ต้นคูนไม่สน พยายามจะจิ้มไข่เอง
แล้วก็พูดว่ากลับบ้าน
ไม่เครียดแล้วคะ ตามบายเลยลูก
ก่อนกลับแวะเข้าเซ็นทรัลช้อปของให้ต้นคูนนิดนึง
ซื้อแก้วน้ำไม่หกของพีเจ้น 490
บาท
คุณหมอแนะนำว่าควรเริ่มหย่าขวดได้แล้วคะ
ปกติต้นคูนก็ดูดหลอดได้แล้วแต่ชอบบีบ
แม่ก็ซื้อกล่องกันบีบมาให้ แต่ต้นคูนรู้ทันถอดออกอีก
แล้วก็แวะซื้อดินสอสี กับกระดาษแข็งมาปูโต๊ะให้ต้นคูนขีดเล่น
ซื้อจานหลุม ๆ มาสำหรับกินข้าว แล้วก็เจอพัดลมจิ๋วให้ต้นคูนเล่น
ขึ้นรถต้นคูนหลับยาวเลยเพราะวันนี้ได้นอนนิดเดียว



 

วันนี้แม่กับปะป๋าได้คำตอบให้กับครอบครัวเราเรียบร้อยแล้ว
ไม่เครียดค่ะ ทำทุกอย่างไปตามธรรมชาติ
แต่เราก็ยังไม่รู้ว่าระหว่างหนึ่งเดือนนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
แต่จะพยายามทำให้ดีที่สุด ถ้าเป็นไปได้ก็จะเลี้ยงต้นคูนไว้เอง
ทำเท่าที่พ่อกับแม่คนนึงจะทำให้ลูกได้ แม้ว่าจะไม่ดีที่สุด


ไปหาหมอกันดีกว่า

ปล. ขอบคุณทุก ๆ คอมเม้น และกำลังใจที่ส่งมาให้ครอบครัวของเรานะคะ
ทุกคอมเม้นมีประโยชน์มาก ๆ เลยค่ะ
ยอมรับว่าแม่คนนี้ใจไม่ค่อยสู้เท่าไหร่  แต่ก็จะพยายามต่อไป
สุดท้ายความลับค่ะ เรายังไม่บอกเรื่องนี้กับป้าเอาไว้บอกตอนใกล้ ๆ
ใครรู้อย่าไปบอกนะคะ เดี๋ยวป้ามีงอน...อิอิ


     Share

<< สับสนไม่เครียดค่ะไม่เครียด >>

Posted on Fri 13 Apr 2007 21:35
 

Comments

เย้ เย้ ในที่สุดก็ผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ สู้ต่อไปน๊า
จะได้เห็นปังคุงตัวเป็นๆ อย่างนี้ต่อไป อิอิ
อย่าเพิ่งท้อนะคะ เด็กวัยนี้ก็เป็นอย่างนี้แหละค่ะ เมืองปายก็เป็น

ข้าวไม่กิน วันๆ เอาแต่ดูทีวี 55 ดูจริงๆ นะทีวีเนี่ย
แต่ยิ่งดูเขายิ่งคุยเก่งไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
ได้ศัพท์ภาษาอังกฤษจากทีวีเยอะมากๆ เลยค่ะ
ก็เลยให้ดูต่อไป 55 ขัดกับคำสอนคุณหมอเลยนะนี่


เมืองปาย   
Sat 14 Apr 2007 10:21 [1]

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh