calendar

กลับมาแล้วจ้า
ย้อนรอย....เดินทางตามหาหัวใจ...4
ย้อนรอย....เดินทางตามหาหัวใจ...3
ย้อนรอย....เดินทางตามหาหัวใจ...2
ย้อนรอย....เดินทางตามหาหัวใจ...
นอนไม่หลับ....อัพไดดึก ๆ
1 ธันวาคม
วันสุดท้ายของเดือน...
ไปหาหมอฟัน...
หยุด...อีกแย้ว
โรงเรียนปิด...อีกแย้ว...
ชื่อนั้นสำคัญไฉน.....
พิมพ์ลายนิ้วมือ
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...6
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...5
ปะป๋าไปเรียน....
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...4
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...3
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...2
กว่าจะมาเป็นต้นคูน...1
คว่ำ...
อากาศแย่ ๆ
อาบน้ำแบบป้า ป้า..
นอนท่ากบ..
ไปทำงานแล้วนะ
ที่ทำงาน
ไปหาดใหญ่...ลอยกระทงบนถนน
วันแรกกับการเขียน diary
น้องช่อ
เด็กชายเมืองปาย
หมูปาล์ม



กว่าจะมาเป็นต้นคูน...1

กว่าที่พ่อกกับแม่จะมีต้นคูนมาอยู่ด้วยใช้เวลานานมาก
เกือบ 5 ปีที่พ่อกับแม่แต่งงานกัน
ตอนแรกพ่อกับแม่ยังไม่อยากมีลูก เราคิดว่ารอให้พร้อมมากกว่านี้ก่อน
ไม่อยากให้ลูกมาลำบาก
ผ่านไปปีแล้วปีเล่า เราก็ยังสนุกกับการใช้ชีวิตกันสองคนกินข้าวนอกบ้าน เที่ยวต่างจังหวัด
ไปไหนไปกันสองคน....

กว่าจะมาเป็นต้นคูน 1

แล้วไม่รู้นึกยังไง ตอนนั้นพ่อเปิดร้านเล็ก ๆ ให้แม่ทำ พ่อก็ทำงานนอกบ้าน
ช่วงแรกกิจการดีมากแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน
จนกระทั่งเหตุการณ์ความไม่สงบใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้เริ่มขึ้น
จำได้วันนั้นมีการบุกยึดมัสยิดกรือเซะ  ร้านเราอยู่ในเมือง
แม่กับพ่อยังไม่ยินเสียงระเบิดดังมาจากมัสยิด
แล้วธุรกิจการค้าขายต่าง ๆ ก็เริ่มซบเซาลง..
ช่วงนั้นพ่อกับแม่ก็เริ่มคิด เราน่าจะมีตัวเล็กของเราได้แล้วมั้ง
พ่อกับแม่ก็ไปปรึกษาหมอ เริ่มตรวจสุขภาพ
ปรากฎว่าแม่มีปัญหาเข้าข่ายมีลูกยาก
หมอตรวจเสร็จบอกว่าคุณพ่อแข็งแรงดี แต่คุณแม่เป็นโรคเยื่อบุมดลูกเจริญผิดที่
แป่วววว...โรคไรหว่า ไม่เคยได้ยิน
คุณหมอบอกว่าผู้หญิงสมัยนี้เป็นกันเยอะ แล้วทำไงล่ะหมอ
หมอบอกต้องผ่าแล้วเอาที่ติด ๆ อยู่ตามมดลูกออก เหมือนทำความสะอาดมดลูก
เหวอ...ผ่าเลยเหรอหมอ (แม่กลัวหหมอที่สุดเลย)
หมอแนะนำว่าหมอจะใช้วิธีเจาะผ่านสะดือแล้วใช้เลเซอร์ยิง
ไม่ต้องผ่าตัด แค่มีรูเล็ก ๆ ในสะดือเท่านั้นเอง นอนโรงพยาบาลวันเดียวก็กลับบ้านได้แล้ว
ตกลงนัดวันกับหมอ เลือกโรงพยาบาลที่เบิกประกันได้
และแล้ววันผ่าก็มาถึง หมอนัดแต่เช้าจะได้ไม่ต้องรอนาน
อดข้าวอดน้ำมาเรียบร้อย พร้อมขึ้นเขียง ระหว่างนั่งรอหมอมือไม้เย็นไปหมด อยากร้องไห้
ปะป๋าได้แต่ปลอบใจไม่เป็นไร แม่บอกกับพ่อว่าอย่าไปไหนนะ กลัว ๆ ๆ
พยาบาลมาบอกให้เตรียมตัวได้ เปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดเครื่องประดับออกให้หมด
หมอมาถึงแล้ว แม่ออกมาบอกกับพ่อว่า พ่อเจอหมอแล้วหรือยัง แล้วอะไรอีกก็จำไม่ได้
แม่กลัวเขาผ่าผิดคนน่ะ...
ตอนอยู่ในห้องเขาบอกให้ขึ้นเตียงผ่าดัด เอาขาพาดขาหยั่งไว้เลย
เตียงก็เล็ก แอร์ก็เย็น แล้วก็เริ่มผูกแขนติดกับเตียง
แม่จะร้องไห้บอกกับพยาบาลว่าไม่เอาแล้ว กลัว ไม่ทำแล้วค่ะ
พยาบาลกับหมอวิสัญญีบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว ใจเย็น ๆ เดี๋ยวก็เสร็จ
หลับแป้ปเดียวเอง ... แม่รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย กลัวจะไม่ฟื้น กลัว ๆๆ
มองไปรอบ ๆ ห้อง กระเบื้องสีเขียว ผ้าสีเขียว แล้วก็เครื่องมือสแตนเลสวางเรียงกันเป็นแถว
เขาจะทำอะไรเราหว่า ... พยาบาลกับหมอเริ่มเอาสายต่าง ๆ มาเสียบ
วัดอะไรบ้างก็จำไม่ได้แล้ว...ซักพักหมอวิสัญญีบอกว่าเจ็บนิดนะ เหมือนมดกัด...
แม่ตอบหมอว่าหมดตัวแค่ไหนล่ะหมอ...รู้สึกตาหนัก ๆ แล้วทุกอย่างก็มืด..

กว่าจะมาเป็นต้นคูน 1

มารู้สึกตัวอีกที มีอะไรอยู่ที่จมูกเราก็ไม่รู้ ทำไมมันหนัก ๆ พูดก็พูดไม่ได้ มืดด้วย
กลัวที่สุด พยายามลืมตามอง เรานอนอยู่หน้าห้องผ่าตัด มีอีกเตียงนึงอยู่ข้าง ๆ
เห็นพยาบาลเดินผ่าน พยายามส่งเสียงเรียก เขาเดินมาดูบอกว่านอนอีกนิดนะคะ เดี๋ยวก็กลับบ้านได้
อะไรนะ ให้กลับบ้านแล้วเหรอ ... ซักพักมีพยาบาลอีกคนเดินมาบอกว่าคนไข้ของหมอ...ใช่มั้ยคะ
คุณหมอให้นอน รพ.ก่อนนะคะ ดูอาการก่อนค่อยกลับ..ได้ค่ะ
รออีกสักครู่เขาบอกว่าได้ห้องแล้ว เข็นออกมารีบมองหาปะป๋า
ปะป๋าเดินยิ้มจืด ๆ เข้ามาหา...บอกว่าได้ห้องพิเศษแล้ว
ปะป๋าถามเป็นไง...บอกว่ากลัว ไม่อยากนอนหลับ กลัว ไม่ยอมนอนเตียงคนไข้ แต่ติดสายน้ำเกลือ
ขอให้พยาบาลเอาออก พยาบาลบอกให้หมดขวดก่อน
พยาบาลบอกว่าอาจเวียนหัว อาเจียน เพราะฤทธิ์ยาสลบ
ถ้าทนไม่ไหวบอกนะคะ จะเข้ามาฉีดยาให้ ไม่บอกพยายามทน แต่ก็ทนไม่ไหว
ถูกฉีดไปอีกหนึ่งเข็ม หายเป็นปลิดทิ้ง เดินไปเดินมาได้
ตอนกลางคืนไม่ยอมนอนบนเตียงคนไข้ แต่แอบไปนอนที่โซฟาที่เขาให้ญาติมานอนเฝ้ามันปรับเป็นเตียงได้
ตอนเช้าหมอมาตรวจ แม่เดินไปเดินมาได้ หมอว่ากลับบ้านได้แล้ว
ไม่เป็นอะไรแล้ว อีก 7 วันค่อยมาดูแผลที่คลีนิคแล้วก็ตัดไหม
อย่าให้แผลโดนน้ำ ........เฮ้อ...กลัวโรงพยาบาลมากกว่าเดิม....

กว่าจะมาเป็นต้นคูน 1

นี่เพิ่งเริ่มขั้นตอนแรกของการที่อยากจะมีลูกเท่านั้นนะ

เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อตอนที่สอง....

ต้องรีบเขียนเก็บไว้ เผื่อวันข้างหน้าต้นคูนมาอ่านจะได้รู้ว่าต้นคูนมาจากไหน....

ก็แม่เป็นพวกความจำสั้น..เดี๋ยวลืมหมด ประสบการณ์แบบนี้คงไม่มีอีกแล้วมั้ง....

     Share

<< คว่ำ...กว่าจะมาเป็นต้นคูน...2 >>

Posted on Mon 19 Mar 2007 23:03
 

Comments

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh